«Гэты спэктакаль адлюстроўвае мой лёс, лёс беларусаў і гэтага пакаленьня», — прызнаўся Сяргей Кавалёў.
Драматург напісаў п’есу паводле казак і вершаў Уладзімера Караткевіча яшчэ ў пачатку 90-х, але тэматыка застаецца актуальнай і цяпер. Спэктакаль — гісторыя птушынай дзяржавы, дзе пануе таталітарны рэжым пад кіраваньнем арла. За ўсім гэтым, гатуючы «маркоўную гарбату», назірае заяц, які ў пэўны момант ратуе несправядліва асуджанага вераб’я — бунтара і змагара — ад небясьпекі.
На сцэне зьяўлялася чапля — сымбаль супрацоўнікаў беларускіх уладаў, якія з радасьцю выконваюць злачынныя загады, і сава — з роду тых, каму абыякавы лёс бацькаўшчыны і грамадзтва, — гавораць арганізатары. Не абыйшлося ў спэктаклі і без арла — дыктатара і злодзея, загады якога рабілі жыцьцё птушак невыносным. Адзін верабей паўстае супраць беззаконьня, а ў выніку — перавязаная дзюба, несправядлівы суд і загад да сьмяротнага пакараньня.
Караліна Цярэнцьева, якая сыграла ролю вераб’я, прызналася, што праца над вобразам не была для яе вельмі складанай. Выхаваная ў сям'і апазыцыянэраў, яна мае бунтарскі характар і на ўласным досьведзе ведае, што такое несправядлівы судовы працэс. Яна стварыла вобраз змагара, які супрацьстаіць злачыннай сыстэме.
Таксама ўзьнік вобраз зайца, у якім многія гледачы пазналі сябе. Ня стаў выключэннем і драматург п’есы Сяргей Кавалёў, для якога заяц зьяўляецца ўлюбёным героем.
«Гэта заяц-філёзаф, глядзіць звонку на ўсю гэтую птушыную дзяржаву, але ў той жа ж час умешваецца і дапамагае. Мне здаецца, беларускі характар больш за ўсё адлюстраваны ў вобразе зайца», — адзначыў драматург.
Спэктакаль быў выключным і таму, што паляк Матэўш, які сыграў дразда, адмыслова дзеля ўдзелу ў творчым праекце вывучыў беларускую мову.
«На пачатку было цяжка, — прызнаўся актор, — але ўсе мне дапамагалі, жонка мяне вучыла і ўдалося выступіць».
На паказе прысутнічалі і прафэсійныя акторы, якія прыйшлі падтрымаць сяброў. У глядзельнай залі можна было заўважыць Аляксандра Ждановіча, вядомага ўсім як Маляваныч, а таксама акторку Сьвятлану Зелянкоўскую, якая адзначыла прафэсійны рост актораў-аматараў.
«Было цудоўна назіраць, зь якім натхненьнем, імкненьнем, душою акторы выконвалі свае ролі. Мне было прыемна глядзець гэты спэктакаль, дзе мае сябры стваралі цікавыя вобразы. Асабліва мяне ўразіў фінал. Так, дыктатары павінны зьлятаць у вырай, а мы павінны жыць у сваёй вольнай Беларусі, сваёй краіне, атрымліваць асалоду ад таго, што мы размаўляем на роднай мове, што мы свабодныя», — адзначыла Зелянкоўская.
Над спэктаклем працавала рэжысэрка Натальля Локіць, кіраўніца тэатральнай студыі «Купалінка».
«Маю ўражаньне задавальненьня, — прызналася Натальля пасьля прэм’еры. — Мы яшчэ зь мінулага году пачалі працу над гэтым спэктаклем, стараліся ўзьняць актуальныя пытаньні, палітыка заўсёды мяняецца, і пад гэта неабходна было падстасавацца. Дарэчы, палітычныя жарцікі прыдумлялі самі акторы. Прэм’еру вырашылі прымеркаваць да Міжнароднага дня тэатру.
У нас была поўная заля гледачоў, адчувалася, што аўдыторыя рэагавала добра, але хацелася б, каб глядач станавіўся больш адкрытым на выказваньне эмоцый у час спэктаклю, таму мы просім нашых гледачоў: хочацца сьмяяцца — сьмейцеся, хочацца плакаць — плачце. Бо пакуль не пачнем сьмяяцца, нічога ня зрушыцца зь месца! Для гэтага працуем, каб адкрываліся чалавечыя душы».
Тэатральная студыя «Купалінка» існуе ў Варшаве з 2020 году. Яна пачыналася зь дзіцячых групаў, а з 2022 году да трупы далучыліся і дарослыя аматары тэатру.
Форум