Беларускі паэт Уладзімір Някляеў напісаў верш памяці свайго сябра, паэта і заснавальніка інфармацыйнага агенцтва БелаПАН Алеся Ліпая, які памёр 23 жніўня.
Не цяпер. Не цяпер. Не цяпер.
А калі? Невядома нікому.
І як зьвер, і як зьвер, і як зьвер,
Зарываесься ў часу салому,
У ашмецьце газэт і шпалер.
А чаму не цяпер? Бо ня час.
Бо сьляпыя. Глухія. Нямыя.
На шпалерах – узоры не тыя,
У газэтах – даносы на нас.
І ў сьляпой, у глухой, у нямой
Старане. У адчаі і стоме
Ты трываеш. Бо шлях за сьпіной.
Лёс. І молісься ў зьбітай саломе:
«Божа мой, Божа мой, Божа мой!..»
Як разьвітваліся з Алесем Ліпаём. ФОТА
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны