Барои авввлин бор дар таърихи 50-сола лӯхтаки Барбӣ ба инсони воқеӣ монанд шудааст.
Як навраси тоҷик дар як намоиши ҷаҳонии тасвирҳо, соҳиби ҷоизаи "Ҳусни таваҷҷуҳ" шуд. Ҳоҷӣ Ҳоҷиев ба таври тасодуфӣ парвози як кабутарро дар фазо бо дурбини маъмулиаш бардошта буд.
Мақомоти Тоҷикистон эълон карданд, ки дар як соли гузашта додгоҳҳои кишвар ба таври истисноӣ ба никоҳи тақрибан 800 духтари ноболиғ иҷоза додаанд. Никоҳи расмӣ дар кишвар аз 18-солагӣ иҷозат аст.
Як пажӯҳиш муайян кардааст, ки донишмандони илми риёзиёт ё математикаи Русия баъд аз пошхӯрии Шӯравӣ на дар ватани худ, балки дар Ғарб муваффақтар шудаанд.
Орзуи таҳсил дар хориҷа ва рӯзгори талхи бародари муҳоҷираш андеша ва рафтори бачаи замоне оворагарду душвортарбияро тағйир додааст.
Созмони "Ҳамсояҳои нек" рӯзи ҷумъа ба муносибати Рӯзи кӯдакон садҳо кӯдак аз хонаводаҳои камбизоат ва маъюбро ба тамошои сирк бурд. Адибаи 11-сола низ аз ҷумлаи ин кӯдакон буд.
Cолҳои ахир шеваҳои нави шиносоӣ ва издивоҷ миёни гурӯҳе аз ҷавонон дар Тоҷикистон тадриҷан ҷои усулҳои анъанавию суннатии интихоби ҳамсарро мегирад.
Cоҳибназарон мегӯянд, ки бинобар шароити сахти молӣ ва вазъи номуносиби корӣ, насли ҷавони тоҷик чандон майл ба фаъолиятҳои илмӣ надорад.
Дар ҷомеаи Тоҷикистон, ки фарҳанги китобхонӣ коста шудааст, фарҳангиён мутолиаи ҳадди ақал 10 китоб аз бузургони фазлу адаби форсу тоҷикро муҳим медонанд. Аммо ин даҳ китоб кадом аст?
Ҷавонони тоҷик дар шаҳрҳои Душанбеву Хуҷанд ва дигар манотиқи кишвар аз ҷашни "Ҳелловин" ба таври густурда таҷлил карданд. Аммо вазорати фарҳанг мегӯянд, ки ин кор бе иҷозати онҳо сурат гирифтааст.
Бо дастури вазири мудофиаи Тоҷикистон аз ин ба баъд ҳар наваскаре, ки ба хизмати артиш меояд, қабл аз он, ки ба дасташ силоҳ дода шавад, бояд пурра ҳолати руҳӣ ва вазъи хонаводагии вай омӯхта шавад.
Мансур Сабурови хурдҷусса тавонистааст, ки дар сабқатҳои зӯрозмоии универсалӣ ва муҳорибаи тан ба тан чӣ дар Тоҷикистон ва чӣ дар хориҷ 18 бор ҷои аввалро бигирад.
Ёфтҳои бештар
