افغانستان نیز در میان این کشورها قرار دارد؛ کشوری که باشندگان آن با خشکسالی و کمبود آب روبه‌رو هستند.
یکی از باشندگان ولسوالی ناور ولایت غزنی می‌گوید که کمبود آب و بارندگی در چند سال اخیر، حاصلات زراعتی آنان را به‌شدت کاهش داده و تأمین نیازهای خانواده‌اش را دشوار ساخته است.
او به رادیو آزادی گفت:
اینجا نه برق داریم و نه آب کافی. برق که اصلاً نیست و آب هم بسیار کم است
" اینجا نه برق داریم و نه آب کافی. برق که اصلاً نیست و آب هم بسیار کم است. کاش آن‌قدر آب می‌داشتیم که برای آبیاری زمین‌های ما کافی می‌بود، اما همان‌قدر هم نیست. در چند سال گذشته که باران کم باریده، حاصلات ما بسیار کاهش یافته است. گندم کشت می‌کنیم، اما حاصل آن برای تأمین نیازهای یک خانوادۀ هشت‌نفری در طول یک سال کافی نیست."
کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR) در گزارش تازۀ خود گفته است که نزدیک به سه‌چهارم آوارگان اجباری جهان در کشورهایی زندگی می‌کنند که در برابر خشکسالی، سیلاب و گرمای شدید آسیب‌پذیر اند.
این نهاد هشدار داده است که تغییرات اقلیمی، بازگشت پایدار پناهندگان به مناطق اصلی زندگی‌شان را دشوارتر ساخته و خطر بی‌جاشدن دوبارۀ آنان را افزایش می‌دهد.
این وضعیت می‌تواند برای مهاجرانی که پس از سال‌ها به افغانستان بازمی‌گردند نیز چالش‌های بیشتری ایجاد کند. در سال‌های اخیر، شمار زیادی از مهاجران افغان، عمدتاً از ایران و پاکستان، به کشور بازگشته‌اند.
در همین حال، قرار است نشست جهانی تغییرات اقلیمی، موسوم به کاپ ۳۱، از نهم تا بیستم نومبر در شهر انتالیای ترکیه برگزار شود.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، مسئولان ادارۀ ملی حفاظت محیط زیست حکومت طالبان از برنامه اعزام هیأتی به‌عنوان ناظر به این نشست خبر داده‌اند.
از سوی دیگر، کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان خواستار افزایش کمک‌های مالی برای حمایت از جوامع آسیب‌پذیر در برابر تغییرات اقلیمی شده است.
این نهاد می‌گوید که تنها حدود ده درصد منابع مالی اقلیمی به کشورهای شکننده و متأثر از جنگ اختصاص می‌یابد.
با نزدیک‌شدن نشست انتالیا، هنوز روشن نیست که حضور احتمالی نمایندگان حکومت طالبان در این کنفرانس چه دستاورد مشخصی برای برنامه‌های اقلیمی افغانستان خواهد داشت.