یکی از باشندگان منطقۀ دکه ولسوالی مومندره در ننگرهار میگوید:
"در خیمه چگونه میشود زندگی کرد؟ گاهی باد آن را به یک طرف میبرد و گاهی به طرف دیگر، اما چه کنیم، چارهای نداریم و با همین سختیها روزگار میگذرانیم."
او که در نزدیکی خط دیورند زندگی میکند، گفت که حدود دو ماه پیش خانهاش در نتیجه هاوان نیروهای پاکستانی ویران شد و اکنون همراه با خانواده شش نفری خود در یک خیمه در همان منطقه زندگی میکند.
این باشندۀ ننگرهار که به دلیل نگرانیهای امنیتی نخواست نامش در گزارش ذکر شود، درباره مشکلاتش به رادیو آزادی گفت:
تا هنوز هیچکس نیامده است. ما همچنان در همین خیمه زندگی میکنیم.
"این رویداد در چهارم ماه رمضان رخ داد. چند روز پیش دو کودک من نیز مریض بودند. آنها را گرمی خیمهها مریض ساخته، مردم آن زمان میگفتند برای شما اتاق میسازیم، اما تا هنوز هیچکس نیامده است. ما همچنان در همین خیمه زندگی میکنیم."
جمعالله ۵۰ ساله، باشنده ولسوالی درواز ولایت بدخشان نیز میگوید که در جریان سیلابهای سه هفته اخیر خانه او و بیشتر باشندگان روستایشان تخریب شده و آنان اکنون در کوهها زندگی میکنند.
او به رادیو آزادی گفت که خانواده هفت نفریاش و بیشتر مردم محل با وضعیت بسیار دشوار بشری روبهرو هستند:
ما هر روز به کوهها و غارها پناه میبریم یا به مکانهایی میرویم که از سیلابها در امان باشیم.
"سیلابها بسیاری از خانهها را ویران کردهاند و ما و شمار زیادی از خانوادهها بیجا شدهایم. بخش بزرگی از ولسوالی ما کوهستانی است و سیلابها خسارات فراوانی وارد کردهاند. حتی اکنون راه مناسبی وجود ندارد که از یک قریه به قریه دیگر برویم. قریه ما از جمله آسیب دیدهترین مناطق ولسوالی است. کودکان در وضعیت بسیار بدی قرار دارند. ما هر روز به کوهها و غارها پناه میبریم یا به مکانهایی میرویم که از سیلابها در امان باشیم."
این بیجاشدگان تأکید میکنند که هیچگونه دسترسی به خدمات صحی ندارند و هنگامی که اعضای خانوادهشان بیمار میشوند، نمیدانند که چه کنند.
آنان از نهادهای داخلی و بینالمللی خواسته اند هرچه زودتر به وضعیتشان رسیدگی کنند.
این درحالیست که شورای پناهندهگان ناروی میگوید که افغانستان در سال ۲۰۲۵ در فهرست کشورهایی که با "بحران آوارگی نادیده گرفته شده" روبهرو هستند، در جایگاه پنجم قرار گرفته است.
در گزارش ۳۶ صفحهای این شورا که در چهارم جون در ویبسایت ریلیف ملل متحد منتشر شده، هشدار داده شده است که کاهش توجه و کمکهای جهانی، مشکلات میلیونها افغان را عمیقتر میسازد.
این گزارش که بحرانها را بر اساس میزان توجه رسانهها، حمایتهای بشردوستانه، مشارکت سیاسی و سطح بیجا شدگی ارزیابی کرده، افغانستان را پس از سودان، کانگو، کلمبیا و یمن قرار داده است.
در گزارش آمده که نزدیک به پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، وضعیت بشری افغانستان همچنان رو به وخامت است و مردم با فقر، رویدادهای طبیعی، بازگشتهای اجباری و محدودیتهای گسترده بر زنان و دختران مواجه اند.
در این گزارش به نقل از جاکوپو کاریدی، رئیس شورای پناهندهگان ناروی در افغانستان، آمده است که "هر روز وضعیت بشری بدتر میشود و سال به سال شمار بیشتری از کمک کنندگان فعالیتهای خود را متوقف میکنند. افغانستان از نظر سیاسی منزوی شده و خدمات اساسی در سراسر کشور عمدتاً از طریق کمکهای بشردوستانه تأمین میشود".
بر اساس این گزارش، نزدیک به نیمی از جمعیت افغانستان، یعنی حدود ۲۲.۹ میلیون نفر، به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
شورای پناهندهگان ناروی همچنین گفته است که کاهش بودجه کمکهای اعلام شده برای سال ۲۰۲۵ از همین حالا پیامدهای جدی به همراه داشته است.
بهگفته این شورا، نزدیک به چهار میلیون کودک در معرض خطر سوء تغذیه قرار دارند و بیش از ۴۰۰ مرکز صحی بسته شدهاند که در نتیجه آن، میلیونها نفر دسترسی خود را به خدمات صحی از دست دادهاند.
این شورا همچنین به بازگشت میلیونها افغان از کشورهای همسایه اشاره کرده و گفته است که تنها در سال ۲۰۲۵ حدود ۲.۹ میلیون افغان از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته اند که بسیاری از آنان در شرایط اجباری، اخراج یا بازگردانده شدهاند.
در ادامه گزارش آمده که بسیاری از افغانها از آغاز سال ۲۰۲۶ نیز به دلیل درگیریهای طالبان با پاکستان و همچنان سیلابها، بارندگیها و زلزلههای مرگبار اخیر، مجبور به ترک خانهها و مناطق خود شدهاند، درحالیکه به امکانات کافی برای ادامه زندگی دسترسی ندارند.
قابل یادآوریست که پیش از این نیز ادارههای مختلف ملل متحد درباره وضعیت جاری بشری در افغانستان، بهویژه پیامدهای ناامنیها، بحرانهای اخیر و حوادث طبیعی مرگبار، گزارشهای منتشر کرده و نگرانیهای خود را ابراز داشته اند.
این سازمانها و نهادها بارها در گزارشهای خود تأکید کردهاند که برای رسیدگی به وضعیت میلیونها افغان نیاز به صدها میلیون دالر کمک وجود دارد، درحالیکه کمکهای بینالمللی روز به روز کاهش مییابد و آنان تنها قادر به حمایت از بخش محدودی از نیازمندان هستند.
