جکوپو کریدی، رئیس این شورا در پیامی ویدیویی که روز چهارشنبه (۸دلو) در صفحه ایکس شورا منتشر شده، گفته است:
«در بسیاری از مناطق بیش از یک متر برف باریده است. در چنین شرایطی هزاران نفر مجبور به بازگشت به افغانستان هستند. ما توان تأمین سرپناه را نداریم و به غذا، آموزش و حفاظت نیز دسترسی نداریم. در ۲۴ ساعت گذشته در سراسر کشور، از جمله در کنر که تابستان گذشته از زلزله شدید آسیب دیده بود، برف باریده است. مردم هنوز در آنجا در خیمهها زندهگی میکنند و برای سپری کردن این زمستان سخت به حمایت فوری نیاز دارند.»
او افزوده که کمبود بودجه تأثیر شدیدی بر رساندن کمکها به افغانستان گذاشته و با توجه به حجم نیازها، هنوز کمبود ۷۰ درصدی وجود دارد.
شورای پناهندهگان ناروی تأکید کرده که بدون حمایت فوری، خانوادههای آسیبدیده بهویژه کودکان، سالمندان و افرادیکه در سرپناههای مؤقت زندهگی میکنند به دلیل شرایط سخت زمستانی با خطرات جدی روبهرو هستند.
این شورا از کمک کنندهگان و تمویل کنندهگان بینالمللی خواسته است که هرچه زودتر در این وضعیت بحرانی به افغانستان کمک کرده و بودجه لازم را در اختیار این نهاد قرار دهند.
در همین حال، مهاجران افغان که از کشورهای همسایه به افغانستان بازگردانده شدهاند میگویند که بدون هیچگونه امکاناتی بهزور برگشتانده شده اند و با بحران انسانی شدید و نگرانی نسبت به آینده مواجه هستند.
غنچهگل، مرد ۵۰ ساله سرپرست خانواده ۹ نفری که بهتازگی از ایالت خیبرپختونخوا پاکستان بازگشته، روز پنجشنبه (۹ دلو) از گذرگاه تورخم به رادیو آزادی گفت:
«ما اینجا سرپناه نداریم؛ اما به امید خدا راه افتادیم.
پولیس خیلی اذیت میکرد و بازداشتها زیاد بود. مجبور شدم، چون فقیر هستم و میترسیدم فرزندانم را بازداشت کنند، برگشتم، درخواست ما این است که به ما کمک شود، برای در امان ماندن ما از برف سرپناه بدهند. خیلی نگرانیم که این زمستان را چگونه بگذرانیم.»
نصیر احمد ۳۵ ساله که از ایران به افغانستان بازگشته و اکنون در شهر مزارشریف زندگی میکند، میگوید با چالشهای بسیاری روبهرو است.
او افزود:
«۲۰ سال را در ایران سپری کردیم، حالا که به افغانستان آمدهایم نه سرپناه داریم، نه کار و نه امکانات دیگر
. مشکلاتم بسیار زیاد است، پنج کودک خردسال دارم. اینجا تقریباً ۲۰ روز است که برف میبارد، هوا بسیار سرد است. شب و روز با یک منقل برقی خود را گرم میکنیم؛ اما بیشتر وقتها که برق نیست، از زغال استفاده میکنیم. همسرم به بیماری سرطان مبتلا است. هیچ کمکی به ما نشده و حتی در مرز هم یک سیمکارت را با التماس فراوان بهدست آوردم.»
یکی از کارمندان کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان یو ،ان ، اچ ، سی ، آر در تورخم که نخواست نامش در گزارش منتشر شود این مشکلات را تأیید میکند و میگوید کمکها اکنون حتی فقط به خانوادههای دارای بیمار شدید یا افراد دارای معلولیت محدود شدهاست.
او به رادیو آزادی همچنان گفت:
«وقتی از پناهندهگان میپرسیم، میگویند در افغانستان هیچجا نداریم و بسیاریشان اصلاً اینجا بلد نیستند. اگر کشورهای میزبان یک یا دو ماه فرصت میدادند بهتر بود تا زیر آسمان باز چارۀ اندیشیده میشد ؛ اما حالا در این شبها و روزهای سرد برایشان بسیار سخت است. از سوی دیگر، بودجه ما هم بهشدت کاهش یافته است. کمکهای یو ،ان،اچ،سی،آر و سازمان بین المللی مهاجرت آی،او،ام کاملاً بهصورت دستهبندی شده توزیع میشود و تنها به آن دسته از مهاجرانی کمک میکنند که بیمار شدید یا فرد دارای معلولیت در خانواده داشته باشند. کمکها به سایر مهاجران عادی قطع شده، زیرا بودجه در اختیار نداریم.»
عبدالمطلب حقانی ، سخنگوی وزارت مهاجرین و عودت کنندهگان حکومت طالبان درباره وضعیت اخیر بازگشت کنندگان و رسیدگی به مشکلات آنان، تا زمان نشر این گزارش به پرسشهای رادیو آزادی پاسخ نداد.
این نگرانیها در حالی مطرح میشود که ادارات مسئول حکومت طالبان در بخش مهاجرین و بازگشت کنندگان هر روز از بازگشت هزاران مهاجر از کشورهای همسایه، بهویژه ایران و پاکستان، خبر میدهند.
پیش از این نیز شماری از نهادهای بینالمللی دیگر بارها، بهویژه در روزهای سرد زمستان، نسبت به وضعیت بازگشت کنندهگان در افغانستان ابراز نگرانی کرده بودند.