شماری از اعضای زن قوای هوایی پیشین افغانستان ازجامعۀ جهانی، بخصوص ناتو و امریکا خواستار کمک شده اند.

آنها درپیام به رادیو آزادی دربارۀ زندگی خود و خانوادهای خود ابراز نگرانی کردند.

یکی از این اعضای نیروهای هوایی می‌گوید: "هیچ جای فرار نداریم، نمی‌توانیم ازاین مملکت بگریزیم، نمی‌توانیم در این‌جا زنده‌گی کنیم."

این اعضای زن قوای هوایی سابق افغانستان می‌افزایند طوری‌که جامعۀ جهانی به ورزشکاران، هنرمندان ودیگران پناه داد به آنها نیز بدهد.

آنها می‌گویند تاکنون نه تنها اینکه معاش خود را دریافت نکرده اند بلکه زیرتعقیب نیز قرار دارند.

اما طالبان می‌گویند شماری از نظامیان سابق را درصفوف خود جذب کرده اند.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ می‌گوید که زنان در افغانستان در دسترسی به خدمات صحی، فراگیری مهارت‌ها و کسب درآمد با چالش‌های زیادی روبه‌رو هستند.

این سازمان روز چهارشنبه «۱۳ عقرب» در شبکۀ اکس نوشت که از طریق اجرای برنامه‌های حمایتی، تلاش می‌کند توانمندی زنان را افزایش دهد و زمینه‌های معیشت آنان را بهبود بخشد.

این سازمان تأکید کرده که فعالیت‌هایش را بر آموزش‌های حرفه‌ای و ظرفیت‌سازی زنان متمرکز ساخته تا از طریق ایجاد فرصت‌های کسب درآمد پایدار، توان اقتصادی خانواده‌ها را برای مقابله با فقر افزایش دهد.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ پیش از این نیز هشدار داده بود که بحران اقتصادی و محدودیت‌های فزاینده، ارائۀ خدمات صحی در افغانستان را با مشکل روبه‌رو ساخته است.

این سازمان تأکید کرده بود که حضور و آموزش کارکنان صحی زن برای نجات جان بیماران حیاتی است.

حکومت طالبان، در کنار ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در مکاتب، آموزش زنان و دختران در مراکز آموزشی صحی را نیز ممنوع کرده‌است.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ اعلام کرده که به صدها هزار زن و دختر در افغانستان، خدمات صحی و کمک‌های اقتصادی ارائه کرده‌است.

این کمیته در گزارشی‌که روز سه‌شنبه «۱۲ عقرب» در وب‌سایت خود نشر کرد گفته است که از جون ۲۰۲۵ تا جولای ۲۰۲۶، بیش از ۸۰۰ هزار مشوره و معاینه صحی برای زنان در ۴۷ مرکز صحی جمعیت هلال احمر افغانی انجام شده و به بیش از ۹۸۰ زن هنگام زایمان کمک شده‌است.

بر اساس این گزارش، در سال ۲۰۲۶ در چهار ولایت، برای پیش‌گیری از سوءتغذیه، به یک‌هزار و ۴۰۰ زن باردار و شیرده کمک نقدی صورت گرفته است.

این کمک‌ها در حالی ارائه می‌شود که پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، محدودیت‌های گسترده‌ی بر زنده‌گی زنان و دختران، از جمله در زمینه‌های آموزش و کار، وضع شده‌است.

یافته‌های تازۀ بخش زنان ملل متحد نشان می‌دهد که ۶۰ درصد زنان و دختران در افغانستان با ناامنی غذایی مواجه اند.

این نهاد روز جمعه (۱۰ میزان) با نشر یک گزارش تحلیلی در وب‌سایت خود اعلام کرد که در ۲۸ کشور درگیر جنگ و بحران در شرق میانه، امنیت غذایی زنان و دختران با تهدید جدی روبه‌رو شده‌است.

بر اساس این گزارش، تا ماه دسمبر سال جاری ممکن است ۱۱.۷ میلیون زن و دختر در این ۲۸ کشور به شدت از این وضعیت آسیب ببینند.

در این گزارش آمده که زنان در کشورهای که حضور اندکی در بازار کار دارند، بیشتر در معرض ناامنی غذایی قرار گرفته اند.

گزارش همچنین می‌افزاید که در حال حاضر ۹۵ درصد زنان در افغانستان شاغل نیستند و از نظر اقتصادی به مردان وابسته اند.

پس از افغانستان، کشورهای یمن، سودان، سوریه، عراق، مصر و فلسطین نیز از جمله کشورهای معرفی شده‌اند که زنان و دختران در آن‌ها با سطح بالایی از ناامنی غذایی روبه‌رو هستند.

این هشدار در حالی مطرح می‌شود که پیش از این نیز شماری از اداره‌های ملل متحد گفته بودند میلیون‌ها نفر در افغانستان زیر خط فقر زنده‌گی می‌کنند و توان تأمین غذای کافی برای خانواده‌های خود را ندارند.

این مقاله با عنوان «وقتی همه امیدها از دست‌رفته به نظر می‌رسد: حفظ انگیزه یادگیری در نبود مسیرهای آموزشی» به‌گونه مشترک از سوی حسینه جلال، فروزان دانش و دیوید ناوراث نوشته شده است.

این جایزه از جمله افتخارات معتبر در حوزه مطالعات سازمانی و مدیریتی دانسته می‌شود.

حسینه جلال روز دوشنبه، ۲۸ سپتمبر، با نشر این خبر در صفحه فیسبوکش نوشته است که این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه زنان افغانستان، در شرایطی که مسیرهای رسمی آموزش برای دختران و زنان مسدود شده است، همچنان انگیزه یادگیری خود را حفظ می‌کنند و برای دسترسی به دانش، رشد و ساختن آینده بهتر تلاش می‌ورزند.

او ابراز امیدواری کرده است که این شناسایی بین‌المللی بتواند صدای دختران و زنان افغانستان را رساتر کند و نشان دهد که بسته‌شدن دروازه‌های مکاتب و پوهنتون‌ها نمی‌تواند میل به آموختن، توانایی یادگیری و امید به آینده را از میان ببرد.

این در حالی است که بیش از پنج سال از بازگشت طالبان به قدرت می‌گذرد و دروازه مکاتب بالاتر از صنف ششم همچنان به روی دختران بسته است. همچنین دختران و زنان از رفتن به پوهنتون‌ها و مراکز آموزشی صحی محروم هستند.

فریبا هاشمی، ورزشکار ۲۳ ساله افغان در رشته بایسکل‌سواری، روز سه‌شنبه ۳۱ سنبله در بازی‌های آسیایی مدال نقره به دست آورد.

هاشمی در مسابقه بایسکل‌سواری جاده‌ای، مسیر تعیین‌شده را در ۲ ساعت، ۵۰ دقیقه و ۵ ثانیه طی کرد و پس از یک بایسکل‌سوار چینی، در جایگاه دوم قرار گرفت.

این نخستین‌بار است که یک دختر افغان در بازی‌های آسیایی موفق به کسب مدال می‌شود.

فریبا هاشمی که اکنون در ایتالیا زندگی و تمرین می‌کند، در این رقابت‌ها به نمایندگی از افغانستان شرکت کرده است.

او و خواهرش، یولدوز هاشمی، دو سال پیش نیز در بازی‌های المپیک پاریس شرکت کرده بودند. اکنون بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس، هدف بعدی این دو ورزشکار افغان است.

بازی‌های آسیایی در شهر ناگویا، مرکز ولایت ایچی جاپان، در حال برگزاری است. افغانستان نیز دست‌کم ۳۴ ورزشکار را در چندین رشته ورزشی، از جمله شماری از دختران افغان مقیم خارج از کشور، به این رقابت‌ها فرستاده است.

فرشته عباسی، کارشناس دیدبان حقوق بشر برای افغانستان می‌گوید، در بیش از پنج سال پس از به قدرت رسیدن دوبارۀ طالبان در افغانستان، زنان و دختران افغان همچنان به طور سیستماتیک از حقوق اساسی‌شان محروم می‌شوند، درحالی‌که خبر‌نگاران و سایر فعالان با آزار و اذیت مواجه می‌شوند.

فرشته عباسی، این را در پیام ویدیویی که روز چهارشنبه (۱۸ سنبله) در شبکۀ اکس منتشر شد، گفته است.

طالبان در سال ۲۰۲۱ میلادی پس از تسلط دوباره بر افغانستان، دختران بالاتر از صنف ششم را از آموزش منع کردند.

سپس زنان و دختران افغان از رفتن به پوهنتون‌ها منع شدند و کار زنان در بسیاری ادارات دولتی و همۀ مؤسسات و نهادهای غیر دولتی ممنوع شده‌است.

هر دو تیم در یک بازی دشوار و هیجان‌انگیز رقابت نزدیکی داشتند، اما ترکیه در ست پنجم و نهایی با نتیجه ۱۵ بر ۱۰ به پیروزی رسید.

این دومین قهرمانی تیم ملی والیبال زنان ترکیه در مسابقات قهرمانی اروپا است.

این تیم پیش از این نیز در سال ۲۰۲۳ قهرمان اروپا شده بود.

ملیسا وارگاس و پائولا اگونو، بازیکنان برجسته ترکیه و ایتالیا، هر کدام ۲۸ امتیاز برای تیم‌های‌شان کسب کردند.

مجاهد این اظهارات را در مصاحبه با طلوع‌نیوز بیان کرده است. اما درباره چگونگی فعالیت ورزشکاران زن و شرایط مشخص مورد نظر طالبان جزئیات بیشتری ارائه نکرده است.

پس از بازگشت طالبان به قدرت، در پنج سال گذشته فعالیت‌های ورزشی زنان در افغانستان منع قرار گرفته و شمار زیادی از ورزشکاران زن، افغانستان را ترک کرده و اکنون در کشورهای دیگر زندگی می‌کنند.

مجاهد پیش از این بارها تاکید کرده است که طالبان روی فراهم‌کردن شرایط لازم، از جمله نصاب آموزشی و ایجاد زمینه آموزش جداگانه برای دختران، کار می‌کنند، اما با گذشت پنج سال هنوز مکاتب دخترانه بالاتر از صنف ششم به روی دانشجویان مسدود اند.

مجاهد در پاسخ به پرسشی، بدون ارائه توضیحات مشخص در مورد بازگشایی این مکاتب گفت که اگر جمعیت افغانستان ۴۰ میلیون نفر باشد، به گفته او، از هر چهار نفر یک نفر در حال آموزش است.

او افزود که در حال حاضر ۱۰ میلیون و ۳۶۳ هزار دانش‌آموز، دانشجو و طلبه در مکاتب، پوهنتون‌ها و مدارس دینی خصوصی و دولتی مصروف آموزش‌اند.

در کنار مسدود بودن مکاتب دخترانه بالاتر از صنف ششم در افغانستان، حکومت طالبان رفتن دختران و زنان به پوهنتون‌ها و مراکز آموزشی صحی را نیز منع کرده است.

صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) در ۳۰ اسد اعلام کرد که در پنج سال حاکمیت طالبان، بیش از ۲.۶ میلیون دختر از آموزش بازمانده‌اند.

آنا‌لنا بربوک، رئیس هشتادمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد، همزمان با پنجمین سال بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، از سیاست‌های طالبان در قبال زنان و دختران انتقاد کرده است.

بربوک روز شنبه، ۲۴ اسد، در صفحه ایکس خود نوشت که طالبان پنج سال پیش گفته بودند «به ما وقت بدهید»، اما اکنون پنج سال گذشته و زنان و دختران همچنان از آموزش و فرصت مشارکت در جامعه محروم‌اند.

او افزوده است که فرمان‌های طالبان حقوق زنان و دختران را نقض می‌کند، به اقتصاد و امنیت افغانستان آسیب می‌زند و روند کمک‌رسانی بشردوستانه را نیز با مشکل روبه‌رو می‌سازد.

بربوک در پایان پیام خود نوشته است: «پنج سال، پنج سال بیش از حد است.»

ای درحالیست که حکومت طالبان روز شنبه، ۱۵ آگست، پنجمین سال به قدرت رسیدن شان در افغانستان را جشن گرفت.

طالبان در نخستین روزهای بازگشت به قدرت وعده داده بودند که حقوق زنان و دختران را مطابق شریعت، از جمله حق آموزش، رعایت خواهند کرد.

اما این حکومت رفتن دختران بالاتر از صنف ششم به مکاتب را ممنوع کرد. آنان سپس در ۲۹ قوس سال ۱۴۰۱، با نشر یک مکتوب رسمی، دروازه‌های پوهنتون‌ها را نیز به‌روی دختران بستند.

اما پس از آن، تحصیل دختران در مؤسسات نیمه‌عالی طبی ادامه داشت تا این‌که در ماه قوس سال ۱۴۰۳، حکومت طالبان تحصیل دختران در این مؤسسات را نیز ممنوع کرد و به این ترتیب، دسترسی دختران بالاتر از صنف ششم به آموزش به‌گونه کامل متوقف شد.